Όλα τα ζώα που παρουσιάζονται εδώ ήταν αδέσποτα. 

Το επόμενο θύμα των ανεγκέφαλων και ανεύθυνων είναι η μικρούλα Λουσίλλα.  Ούτε η κλινική μικρών ζώων, ούτε ο ενδοφλέβιος ορρός, ούτε τα φάρμακα την βοήθησαν.  Την ημέρα που έφυγε η Λουσίλλα, πιάσαμε έναν που άφηνε μία κούτα με 11 κουτάβια έξω από το καταφύγιο. Τον διώξαμε κακήν κακώς κι ένας Θεός ξέρει τί τα έκανε τα κουτάβια.  Έχουμε μείνει άφωνοι με όλους αυτούς τους ανθρώπους. 25.06.09

Ο χωρίς όνομα.  Ο που κυνηγήθηκε, πετροβολήθηκε, ο που του αρνήθηκαν τα πάντα, ο που δεν μπορούσε πια να σταθεί και να περπατήσει.  Ο χωρίς μαλλιά. Οι ρίγες που βλέπουμε επάνω του είναι πληγές κι όχι χρωματισμός γούνας.  Το δέρμα του έμοιαζε με παχύδερμου, γεμάτο ανοιχτές πληγές.  Ο που ξάπλωσε στο κτηνιατρικό τραπέζι με ευγνωμοσύνη και αφέθηκε, γιατί για πρώτη φορά ανθρώπινο χέρι τον χάϊδεψε και φωνή του ψιθύρισε γλυκά.  8.5.09

Δεν προλάβαμε ούτε ονόματα να τους δώσουμε κι έτσι από τα 7 μωράκια της Μπέλλας έμειναν μόνο 5.  Αυτά τα δύο έφυγαν την Κυριακή και μας άφησαν με τη γνωστή πικρή γεύση.  Μπορεί να μην τα είχαμε πολύ καιρό στο καταφύγιο, μπορεί να μην προλάβαμε να τα παίξουμε και να τα μεγαλώσουμε, η θλίψη όμως δεν παύει να είναι μεγάλη για δύο μωρά που δεν πρόλαβαν τη ζωή.  15.3.09 

Εκεί που πήγες τώρα μεγάλε, τρέχα κι αλώνιζε χωράφια κι αμπέλια όπως έκανες κι εδώ, όσο πρόλαβες.  Δεν μπορέσαμε περισσότερο. 5.1.09

Ο παππούς Πάρης δεν είναι πια μαζί μας.  Αφότου υιοθετήθηκε η Snowy, το φιλαράκι του, ο Παρούλης σαν να γέρασε 10 χρόνια.  Στο τέλος δεν μπορούσε πια να σηκωθεί, δεν περπατούσε και δεν έτρωγε.  Ήταν κι αυτή η άτιμη η δυσπλασία των λυκόσκυλων που χειροτέρεψε τα πράγματα. Μας παρηγορεί μόνο η σκέψη ότι εκεί που πήγε θα τρέχει και θα παίζει σαν χρονιάρικο τζόβενο.  11.10.08

Τιτίγκη μικρό μαγκάκι, η Βάσω, ο Κώστας, η Αριάν και τα τετράποδα φιλαράκια σου σου στέλνουν μήνυμα να τους περιμένεις στη γέφυρα του ουράνιου τόξου.  Εν τω μεταξύ εσύ συνέχισε την καλή δουλειά, παιχνίδι και τρεχαλητό χωρίς αρρώστιες και πόνους.  20.07.08

Η Νταίζη μας δεν τα κατάφερε.  Γριούλα, μισότυφλη και με υψηλό δείκτη Καλαζάρ, βρέθηκε στη βάση ενός γκρεμού απ' όπου είχε πέσει.  Παρά τις προσπόθειές μας η Νταιζούλα μας άφησε.  Θα τρέχει τώρα νεαρό κοριτσάκι όπως ήταν κάποτε και χωρίς πόνους και αρρώστιες στη γέφυρα του ουράνιου τόξου.  Στο καλό Νταιζού. 26.11.07

Η Ουρανίτσα δεν πρόλαβε να συναντήσει την οικογένειά της.  Λίγες μέρες πριν πάει στη καινούργια της ζωή, έφυγε για πάντα.  Ανθρώπινο λάθος;;; Αλλεργική αντίδραση στο εμβόλιο;;;  Δεν θα το μάθουμε ποτέ.  Ήρθε για λίγο, έδωσε φως στο καταφύγιο με τον γλυκό της χαρακτήρα κι έφυγε για τη Γέφυρα του Ουράνιου Τόξου... Μάϊος 2007

Ο Buggy βρέθηκε στα στενά του Ρέντη.  Ήταν παράλυτος στα πίσω του πόδια και σερνόταν.  Τα νεύρα των ποδιών κατεστραμένα και οι ελπίδες να περπατήσει κάποτε, ανύπαρκτες. Η οικογένεια που τον βρήκε, τον κράτησε μία εβδομάδα, τον τάϊσε, τον χάϊδεψε, τον κανάκεψε και τελικά ακολούθησαν τη συμβουλή των γιατρών. Ο Buggy "κοιμήθηκε" στην αγκαλιά της οικογένειας που του έδωσε στοργή, έστω και για λίγες μέρες.  Η κόρη της οικογένειας είναι πεπεισμένη ότι ο Buggy τρέχει στο ουράνιο τόξο και τον προσέχει ο παππούς της.  Μάϊος 2007

Έτσι ήταν ο Γκρέκο όταν τον βρήκαμε τον Ιανουάριο του 2006. Τον πήραμε στο καταφύγιο, τον θεραπεύσαμε, τον ταΐσαμε, τον κανακέψαμε κι όταν έκλεισε η πληγή του λαιμού του τον επιστρέψαμε στην αγέλη του.  'Επρεπε να βλέπατε τη χαρά του που επέστρεψε στα φιλαράκια του.  Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκε δηλητηριασμένος μαζί με την μαμά του Βόλφι του Λεόν και του Φίλου, που είχαμε στειρώσει. Ήσουν σοφός σκύλος, Γκρέκο. Μπορείς να τους συγχωρήσεις; Μάρτιος 2007.

Η Πασχαλίτσα μας ήταν την Παρασκευή χαρά Θεού και το μεσημέρι της Τρίτης έφυγε για πάντα, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών και του μέλους μας που την φιλοξένησε στο σπίτι της για να την έχει στα ζεστά και στα μαλακά.  Τώρα κοιμάται ανάμεσα σε ανεμώνες. 13.2.07 

Η Λουΐζα ήταν όμορφη, ήταν χαδιάρα, ήταν γενναία, αλλά άτυχη.  Μας την έφεραν με παράλυση από τη μέση και κάτω.  Εξετάσεις αίματος και ακτινογραφίες δεν έδειξαν τίποτα.  Μέχρι που η Λουίζα σταμάτησε να αγωνίζεται, σταμάτησε να τρώει και να πίνει,  έγυρε το κεφαλάκι της στα χέρια μας κι έφυγε να μας περιμένει στη γέφυρα του ουράνιου τόξου.  Καλό σου ταξίδι ομορφάκι μας. Φεβρουάριος 2007.

Η μικρούλα Λεϊλά και η γλυκειά Ήβη δεν τα κατάφεραν.  Όταν φέραμε τη μαμά τους στο Καταφύγιο ετοιμόγεννη και μετά από δύο μέρες μας χάρισε 4 μωράκια, είχαμε μεγάλες χαρές.  Ήταν τα πρώτα μωρά που γεννήθηκαν στο Καταφύγιο.  

Παρά τις προπάθειες του γιατρού, παρά τους ορούς και τις θεραπείες τα δύο κοριτσάκια δεν τα κατάφεραν.  Έφυγαν, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό στις καρδιές μας. Αύγουστος 2006.

Το μικρό μας πιθηκάκι ο Φούσκας.  Που σκαρφάλωνε στα κάγκελα σαν μαϊμουδάκι. Που μας έκανε να γελάμε με τα καμώματα του.  Που ήθελε να παίρνει πάντα μέρος σε όποια τρελλαμάρα έκαναν τα μεγαλύτερα κουτάβια.

Πέρασε τη γέφυρα του ουράνιου τόξου τις ημέρες του Πάσχα.  Απρίλιος 2006.

Ο Νίκο, το Πειραιωτάκι που βρέθηκε με τον αδελφό του τον Πίκο να χαζεύει τα πλοία.  Ο μικρούλης Νίκο ήταν τόσο άρρωστος που δεν κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή.

Τρέχα μικρούλη μας με τα κοντά σου ποδαράκια και παίζε στα λειβάδια του ουράνιου τόξου.  Ιούνιος 2006.

Ο Κουνούπης, το μικρό μαύρο κουταβάκι έφτασε στο Καταφύγιο τελείως αφυδατωμένο, με πληγές στο κορμάκι του και με δυσκολία στο περπάτημα.  Παρά τις προσπάθειες του γιατρού και της Μπιούτυ που τον πήρε κάτω από την φτερούγα της, ο μικρούλης έφυγε σε λίγες μέρες. Αύγουστος 2006.

Ο Αυτιάς ήταν ακόμα ένα ζωάκι που γνώρισε την κακοποίηση από τους ανθρώπους σε πολύ μικρή ηλικία.  Βρέθηκε πεταμένος στη μεγάλη λεωφόρο, με τα αυτάκια του κομένα σύριζα, δύο μεγάλες πληγές. Στο ουράνιο τόξο που θα πάει, θα τρέχει ανέμελος με δυό μεγάλα αυτιά να ανεμίζουν στο κεφάλι του. Σεπτέμβριος 2006.